 |
Montmartre Herontdekt
VIN DE PAYS DE PARIS
Zoals u weet, is er een wijngaard op de 'butte' van Montmartre en het is
een van de vele schilderachtige plekjes in deze wijk, die ondanks een
smakeloos toerisme toch niet stuk gekregen is, door talrijke bekende
Parijzenaars wordt bewoond en een bezoek ruim waard is.
Er zijn molens, cafés en prieeltjes, er zijn velden en stille
straatjes.....Vanwege de schaduwen, de linden en de mooie vergezichten
doet alles je denken aan de omgeving van Rome.......
Zo schreef de auteur Gérard de Nerval in de vorige eeuw over
Montmartre.
Idyllisches plekjes
Dat landelijke aspect behield de wijk tot 1914, maar je vindt er nog
steeds iets van terug. Het is eigenlijk te afgezaagd om te zeggen dat de
Place du Tertre zo banaal is maar het blijft een droevig feit. Het gaat
echter maar om een paar vierkante meter en als je bijvoorbeeld de
wandeling gaat doen die je in de Guide du Routard van Parijs wordt
voorgesteld, ontdek je het ene na het andere idyllische plekje. Geen
wonder dat beroemdheden die het zich kunnen veroorloven, graag in
Montmartre wonen. Een voorbeeld is de filmregisseur Claude Lelouch, die
aan de Avenue Junot woont en in de Rue des Martyrs werd geboren.
"Deze wijk heeft pep," verklaarde hij eens, "en ééngebrek : als
je er eenmaal gewoond hebt, wil je nergens anders meer heen."
De 130 m hoge heuvel werd logischerwijs al in de prehistorie bewoond. De
Romeinen richtten er een tempel voor Mars op en mischien daarom werd van
'Mons Martis' gesproken. Zoals gewoonlijk haakten de christenen handig
aan bij de heidense traditie en maakten er 'Mons Martyrum' van. De
heilige Dionysius (Saint-Denis) zou hier, samen met twee geloofsgenoten,
onthoofd zijn.
De vermaardste kerk in Montmartre is natuurlijk de suikertaart Sacré-Coeur.
Maar interessanter is ongetwijfeld de Saint-Jean op de
Place des Abesses, een verrassend bouwsel uit 1904, een mengsel van
neobyzantijns en art nouveau op een voor die tijd uniek geraamte van
beton.
Het beste hotel in Montmartre is Terrass Hotel, het enige met vier
sterren. Het ligt op de hoek van de Rue Joseph-de-Maistre en de Rue
Caumartin, die door Marcel Aymé - weer een kunstenaar die in
Montmartre geboren en getogen is - 'de mooiste straat van Parijs'
genoemd werd. Dit laatste onderschrijven we nu niet meer, maar de plek
is spectaculair. Hier aan de zuidrand van de 'butte' hebt u een
indrukwekkend uitzicht over heel Parijs.
Dus van dat panorama geniet u ook vanuit vele kamers en het verklaart
het succes van het terras-restaurant waaraan het hotel zijn naam dankt.
Bij de bouw in 1909 noemde de eigenaar het trouwens ' Terrass''Hotel',
vreemd genoeg met twee apostrofs, in een poging Engelse klanten aan te
trekken.
Vanaf de jaren '70 heeft het z'n vier sterren en het restaurant bezat
ooit, onder de naam 'Le Guerlande' een gastronomische reputatie.
De huidige baas Jean-Luc Binet begon grote verbouwingen vanaf 1992,
waardoor het hotel z'n huidige aanzien kreeg en uitgebreid werd met
salons voor seminaries en banketten. De kamers zijn hoogst comfortabel
en hebben vaak vrolijke kleuren.
Wie een kamer op de hoek heeft, kijkt ook uit op de brug naar de Place
Clichy, de eerste metalen brug van Parijs. Die loopt dwars over het
kerkhof van Montmartre, waar bijvoorbeeld Emile Zola, de gebroeders
Goncourt, Heinrich Heine en Berlioz
begraven zijn. En helemaal vooran
ontwaart u het ietwat protserige grafmonument van de zangeres Dalida. Ze
pleegde in 1987 zelfmoord in haar huis in de Rue d'Orchampt, ook weer in
Montmartre. Er is daar een herdenkingsplaat aangebracht. En de wijk eert
haar bovendien nog met een Place Dalida, waar een buste van haar staat.
Tenslotte noemde men ook nog een wijnoogst naar haar.
Diuretische werking
Montmartre heeft immers z'n eigen wijn, een paar duizend flessen per
jaar die afkomstig zijn van de wijngaard bij het café Au Lapin
Agile. In het verre verleden verbouwde men daar al wijn en volgens een
rijmpje had het product een grote diuretische werking : ' Wie er
één glas van drinkt, pis er vier.' De
wijngaarden moesten plaats maken voor de nieuwbouw op de 'butte', maar
in 1929 plantte men toch weer twee ha wijnstruiken en de eerste oogst
had in 1934 plaats, met als peters Fernadel en Mistinguett.
De cuvée van elk jaar krijgt een eigen naam en kortgeleden was
het dus Cuvée Dalida. Dit jaar is het Cuvée Lapin Agile,
genoemd naar het roemruchte café-chantant.
By courtesy of Gerard Van Swieten (Artsenkrant - www.medimedianet.be)
~ Stunning view over Paris from your bed and private terrace ~
|