Het beste hotel in Montmartre is Terrass Hotel Parijs, het enige met vier sterren. Het ligt op de hoek van de Rue Joseph-de-Maistre en de Rue Caumartin, die door Marcel Aymé – weer een kunstenaar die in Montmartre geboren en getogen is – ‘de mooiste straat van Parijs’ genoemd werd. Dit
laatste onderschrijven we nu niet meer, maar de plek is spectaculair. Hier aan de zuidrand van de ‘butte’ hebt u een indrukwekkend uitzicht over heel Parijs. Dus van dat panorama geniet u ook vanuit vele kamers en het verklaart het succes van het terras-restaurant waaraan het Terrass Hotel Parijs zijn naam dankt. Bij de bouw in 1909 noemde de eigenaar het trouwens Terrass” Hotel, vreemd genoeg met twee apostrofs, in een poging Engelse klanten aan te trekken. Vanaf de jaren ’70 heeft het z’n vier sterren en het restaurant bezat ooit, onder de naam ‘Le Guerlande’ een gastronomische reputatie. De huidige baas Jean-Luc Binet begon grote verbouwingen vanaf 1992, waardoor het Terrass Hotel Parijs z’n huidige aanzien kreeg en uitgebreid werd met salons voor seminaries en banketten. De kamers zijn hoogst comfortabel
en hebben vaak vrolijke kleuren.
Wie een kamer op de hoek heeft, kijkt ook uit op de brug naar de Place Clichy, de eerste metalen brug van
Parijs. Die loopt dwars over het kerkhof van Montmartre, waar bijvoorbeeld Emile Zola, de gebroeders Goncourt, Heinrich Heine en Berlioz begraven zijn. En helemaal vooran ontwaart u het ietwat protserige grafmonument van de zangeres Dalida. Ze pleegde in 1987 zelfmoord in haar huis in de Rue d’Orchampt, ook weer in Montmartre. Er is daar een herdenkingsplaat aangebracht. En de wijk eert haar bovendien nog met een Place Dalida, waar een buste van haar staat. Tenslotte noemde men ook nog een wijnoogst naar haar.
Montmartre Herontdekt – Vin de Pays de Paris
Zoals u weet, is er een wijngaard op de ‘butte’ van Montmartre en het is een van de vele schilderachtige plekjes in deze wijk, die ondanks een smakeloos toerisme toch niet stuk gekregen is, door talrijke bekende Parijzenaars wordt bewoond en een bezoek ruim waard is.
Er zijn molens, cafés en prieeltjes, er zijn velden en stille straatjes…..Vanwege de schaduwen, de linden en de mooie vergezichten doet alles je denken aan de omgeving van Rome……. Zo schreef de auteur Gérard de Nerval in de vorige eeuw over Montmartre.
Idyllisches plekjes
Dat landelijke aspect behield de wijk tot 1914, maar je vindt er nog steeds iets van terug. Het is eigenlijk te afgezaagd om te zeggen dat de Place du Tertre zo banaal is maar het blijft een droevig feit. Het gaat echter maar om een paar vierkante meter en als je bijvoorbeeld de wandeling gaat doen die je in de Guide du Routard van Parijs wordt voorgesteld, ontdek je het ene na het andere idyllische plekje. Geen wonder dat beroemdheden die het zich kunnen veroorloven, graag in Montmartre wonen. Een voorbeeld is de
filmregisseur Claude Lelouch, die aan de Avenue Junot woont en in de Rue des Martyrs werd geboren.
“Deze wijk heeft pep,” verklaarde hij eens, “en ééngebrek : als je er eenmaal gewoond hebt, wil je nergens anders meer heen.”
De 130 m hoge heuvel werd logischerwijs al in de prehistorie bewoond. De Romeinen richtten er een tempel voor Mars op en mischien daarom werd van ‘Mons Martis’ gesproken. Zoals gewoonlijk haakten de christenen handig aan bij de heidense traditie en maakten er ‘Mons Martyrum’ van. De heilige Dionysius (Saint-Denis) zou hier, samen met twee geloofsgenoten, onthoofd zijn. De vermaardste kerk in Montmartre is natuurlijk de suikertaart Sacré-Coeur. Maar interessanter is ongetwijfeld de Saint-Jean op de Place des Abesses, een verrassend bouwsel uit 1904, een mengsel van neobyzantijns en art nouveau op een voor die tijd uniek geraamte van beton.